& Επιβίωση στις Μικρές μας Φούσκες
Έχοντας εργαστεί θεραπευτικά με αρκετούς πελάτες, παρατηρώντας ακόμα περισσότερους ανθρώπους εκτός του θεραπευτικού χώρου, και νιώθοντας υποχρεωμένη να κάνω το ίδιο και στον εαυτό μου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η σύνδεση με τους ανθρώπους ίσως είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να κληθεί να κάνει κανείς στη ζωή του.
Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται κλισέ.
Είναι όμως στ’ αλήθεια;
Πόσο θάρρος χρειάζεται κανείς για να αφήσει κάποιον να εισέλθει στην προσωπική του φούσκα και να νιώσει ευάλωτος μαζί του;
Πόσο θάρρος χρειάζεται για να το κάνει αυτό, αποδεχόμενος ότι μπορεί μια μέρα να φύγουν;
Ή αποδεχόμενος ότι μπορεί να δουν τα κομμάτια του εαυτού σου που δεν σου αρέσουν πραγματικά;
Απαιτεί τόνους θάρρους.
Και γι’ αυτό είναι πιο εύκολο να μην το κάνεις.
Και ίσως και πιο ασφαλές.
Το θέμα είναι: εξακολουθείς να νιώθεις αποσυνδεδεμένος. Διασκεδάζεις αλλά δεν συνδέεσαι, μιλάς αλλά δεν μοιράζεσαι, νοιάζεσαι αλλά δεν αγαπάς. Επιβιώνεις στη μικρή σου φούσκα.
Οι φίλοι και η οικογένειά μου με πειράζουν πάντα που κλείνω τα δεδομένα μου κάθε φορά που δεν χρησιμοποιώ το τηλέφωνό μου. Ως ψυχολόγος δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ γιατί το κάνω αυτό. Θα μπορούσα να βρω εκατομμύρια εξηγήσεις, κάποιες διασκεδαστικές να τις μοιραστώ, κάποιες εύκολες να τις μαντέψω και κάποιες άλλες λίγο πιο περίπλοκες. Αλλά κατέληξα σε μια συνολική συνειδητοποίηση στο τέλος:
Η Σύνδεση και η Αποσύνδεση είναι ένα κουμπί για εμάς στις μέρες μας.
Είναι τόσο εύκολο.
Και το κάνουμε κάθε μέρα.
Μην με παρεξηγείτε. Έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε πότε και με ποιους θέλουμε να συνδεθούμε και αυτό είναι υπέροχο. Αλλά ταυτόχρονα έχουμε πάντα το δίχτυ ασφαλείας της απόλυτης αποσύνδεσης. Κάθε φορά που νιώθουμε ανασφάλεια ή πρόκληση με οποιονδήποτε τρόπο, μπορούμε απλά να αποφύγουμε ή να εξαφανιστούμε. Και αυτό δημιουργεί απώλειες, απώλειες που μπορεί να πληγώσουν οποιονδήποτε εμπλέκεται.
Το να τρέχεις μακριά από τη σύνδεση μπορεί να έχει πολλά πρόσωπα: μπορεί να είναι το συνεχές ταξίδι, μπορεί να είναι το συνεχές ‘σύρσιμο’ (swiping), μπορεί να είναι η εύρεση ατελειών σε όποιον σε πλησιάζει, μπορεί να είναι η χρήση σαρκασμού, μπορεί να είναι η αποφυγή ανθρώπων για τους οποίους αρχίζεις να νιώθεις κάτι ή που νιώθουν κάτι για σένα, μπορεί να είναι το να μιλάς για τα συναισθήματα όλων των άλλων εκτός από τα δικά σου.
Δεν ξέρω πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι στη σύνδεση. Υποθέτω ότι όλοι εξασκούμαστε και όλοι μαθαίνουμε πιο υγιείς τρόπους να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας – η αλήθεια είναι ότι η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει πολύ σε αυτό. Ωστόσο, αυτό απαιτεί το θάρρος να το δοκιμάσεις ακόμα και με ανθρώπους που σε πλησιάζουν ή σε περιβάλλουν, να κάνεις αυτά τα πρώτα βήματα που πάντα σου λένε να κρατήσεις μια εφεδρεία ή να φύγεις.
«Εμείς επιλέγουμε ποιον αφήνουμε να μπει στους παράξενους μικρούς μας κόσμους.»
Ρόμπιν Ουίλιαμς
Αλλά αν είμαστε αρκετά γενναίοι…
Γράφτηκε από την Αλεξάνδρα Συμεωνίδου, MSc.
Τι ακολουθεί;
Εάν εσείς, ο σύντροφός σας, ένας φίλος ή ένας συγγενής αντιμετωπίζετε ψυχολογικούς αγώνες, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου και να ξεκινήσετε το δικό σας θεραπευτικό ταξίδι.
